Ὁ σταυρός μας καὶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ

Ὁ Κύριος εἶπε στοὺς μαθητές Του: «Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂς σηκώσει τὸν σταυρό του κι ἂς μὲ ἀκολουθεῖ».
Γιατὶ εἶπε, «τὸν σταυρό του»; Ἐπειδὴ εἶναι σταυρὸς προσωπικός. Κάθε ἄνθρωπος, δηλαδή, ἔχει νὰ σηκώσει τὸν δικό του σταυρό, ὁ ὁποῖος, ὅμως, ὁνομάζεται συνάμα καὶ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ.
Γιὰ κάθε ἄνθρωπο «ὁ σταυρός του» εἶναι οἱ θλίψεις καὶ οἱ ὀδύνες τῆς ἐπίγειας ζωῆς, θλίψεις καὶ ὀδύνες προσωπικές.
Γιὰ κάθε ἄνθρωπο «ὁ σταυρός του» εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καὶ οἱ ἄλλες ἀσκήσεις τῆς εὐσέβειας, μὲ τὶς ὁποῖες ταπεινώνεται ἡ σάρκα καὶ ὑποτάσσεται τὸ πνεῦμα. Εἶναι κι αὐτὲς προσωπικές, καθώς πρέπει νὰ ἀναλογοῦν στὶς δυνάμεις τοῦ καθενός.
Γιὰ κάθε ἄνθρωπο «ὁ σταυρός του» εἶναι οἱ ἁμαρτωλὲς ἀδυναμίες καὶ τὰ πάθη, προσωπικά ἐπίσης. Μὲ ὁρισμένα ἀπ’ αὐτὰ γεννιέται, ἐνῶ ἄλλα τὰ ἀποκτᾶ στὴν πορεία τῆς ἐπίγειας ζωῆς του.
Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ.
Μάταιος καὶ ἀτελέσφορος ὁ σταυρός -ὅσο βαρὺς κι ἂν εἶναι- ποὺ σηκώνουμε, ἀκολουθώντας τὸν Χριστό, ἂν δὲν μεταβληθεῖ σὲ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ.
Γιὰ τὸν μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ «ὁ σταυρός του» γίνεται Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ ἔχει τὴν ἀκλόνητη πεποίθηση ὅτι Ἐκεῖνος πάντοτε ἀγρυπνεῖ γι’ αὐτόν, ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ποὺ παραχωρεῖ ὅλες τὶς θλίψεις, ὡς ἀπαραίτητο καὶ ἀναπόφευκτο ὅρο τῆς χριστιανικῆς ἰδιότητας, καὶ ὅτι μ’ αὐτὲς μιμεῖται καὶ οἰκειώνεται τὸν Χριστό, γίνεται μέτοχος τῶν παθημάτων Του στὴ γῆ, γιὰ νὰ γίνει μέτοχος καὶ τῆς δόξας Του στὸν οὐρανό.
Γιὰ τὸν μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ «ὁ σταυρός του» γίνεται Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ ὁ ἀληθινὸς μαθητής τοῦ Χριστοῦ μοναδικό σκοπό τῆς ζωῆς του ἔχει τὴν ἐκπλήρωση τῶν ἐντολῶν Ἐκείνου. Οἱ πανάγιες ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ γίνονται γιὰ τὸν μαθητή Του σταυρός, ποὺ πάνω του διαρκῶς σταυρώνει τὸν παλαιὸ ἁμαρτωλὸ ἑαυτό του «μαζὶ μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες του».
Ἔτσι γίνεται φανερό ὅτι, γιὰ νὰ σηκώσει κανεὶς τὸν σταυρό του καὶ ν’ ἀκολουθήσει τὸν Χριστό, πρέπει ν’ ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του νὰ τὸν ἀπαρνηθεῖ ὡς τὸν ἀφανισμὸ τῆς ψυχῆς του! Ναί, γιατὶ τόσο βαθιά, τόσο πληθωρικὰ διαπότισε ἡ ἁμαρτία τὴ φθαρμένη φύση μας, ὥστε ἡ ψυχή μας πρέπει ν’ ἀφανιστεῖ καὶ νὰ γεννηθεῖ πάλι ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
Γιὰ νὰ σηκώσεις τὸν σταυρό σου, πρέπει, πρῶτον, νὰ ἀρνηθεῖς στὸ σῶμα τὴν ἱκανοποίηση τῶν ἰδιότροπων ἐπιθυμιῶν του, προσφέροντας του μόνο τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὴ συντήρηση του• δεύτερον,

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: ΤΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ

«Νά βάζουμε ερωτηματικά στούς λογισμούς υπόνοιας»- Γέροντα, τί βοηθάει νά διώχνω τούς λογισμούς υπόνοιας;

- Όλα είναι πάντα έτσι, όπως τά βλέπεις; Νά βάζης πάντα ένα ερωτηματικό σέ κάθε λογισμό σου, μιά πού όλα τά βλέπεις συνήθως αριστερά, καθώς επίσης καί από κανέναν καλό λογισμό γιά τούς άλλους, γιά νά μήν αμαρτάνης μέ τίς κρίσεις σου.

Άν βάζης δύο ερωτηματικά, είναι πιό καλά. Άν βάζης τρία, είναι ακόμη καλύτερα. Έτσι κι εσύ ειρηνεύεις καί ωφελείσαι, άλλα καί τόν άλλον ωφελείς. Αλλιώς, μέ τόν αριστερό λογισμό νευριάζεις, ταράζεσαι καί στενοχωριέσαι, οπότε βλάπτεσαι πνευματικά.

Όταν αντιμετωπίζης ό,τι βλέπεις μέ καλούς λογισμούς, μετά από λίγο καιρό θά δής ότι όλα ήταν πράγματι έτσι, όπως τά είδες μέ καλούς λογισμούς. Θά σού πώ ένα περιστατικό, γιά νά δής τί κάνει ο αριστερός λογισμός. Μιά μέρα ήρθε στό Καλύβι ένας μοναχός καί μού λέει: «Ο Γέρο- Χαράλαμπος είναι μάγος• έκανε μαγικά». «Τί λές, μωρέ χαμένε; Δέν ντρέπεσαι;», τού λέω. «Ναί, μού λέει, τόν είδα μιά νύχτα μέ φεγγάρι πού έκανε "μ, μ, μμμ..." καί έχυνε μέ μία νταμιτζάνα κάτι μέσα στά κλαδιά».

Πάω μία μέρα καί βρίσκω τόν Γέρο-Χαράλαμπο. «Τί γίνεται, Γέρο-Χαράλαμπε; τού λέω. Πώς τά περνάς; Τί κάνεις; Κάποιος σέ είδε πού έρριχνες εκεί μέσα στά βάτα κάτι μέ μία νταμιτζάνα καί έκανες "μ, μ, μμμ..."».

Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Γράφει ο Αρχιμ. Κύριλλος

Ποιος θέλει να γίνει πλούσιος; Μπορεί ο Χριστός να μας κάνει πλούσιους; Μπορούμε εμείς να διακρίνουμε ποια είναι τα πλούτη που ο Χριστός υπόσχεται στους πιστούς χριστιανούς; ‘‘Να είναι φωτισμένα τα μάτια της καρδιάς σας  για να διακρίνετε ποια είναι η ελπίδα που προσφέρει η πρόσκλησή Του και τι πλούτο δόξας προσφέρει η κληρονομιά που έδωσε στους πιστούς του» (Εφες 1,18). Μερικά από τα πλούσια που μας υπόσχεται ο Θεός είναι η αγάπη, η χαρά, η δύναμη της πίστης στον Χριστό, η ειρήνη Του, η συγχώρηση των αμαρτιών μας, η αιώνια ζωή. Όλα αυτά δεν έχουν σχέση με τα υλικά πλούτη, με τα χρήματα, είναι όμως απείρως πολυτιμότερα από τους θησαυρούς του κόσμου. Οι υποσχέσεις του Θεού που τις βλέπουμε να πραγματοποιούνται στην ζωή μας όταν την ζούμε με συνέπεια και χριστιανικά αποτελούν πολύτιμους και αιώνιους θησαυρούς που όλα τα χρήματα του κόσμου δεν μπορούν να αγοράσουν. Ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο για τα πνευματικά αγαθά που μας χαρίζει, για τις πλούσιες δωρεές Του και για την αγάπη Του.

Ο δρόμος του σταυρού είναι δρόμος αυταπάρνησης και θυσίας. Ο Χριστός θεληματικά οδηγείται στον  Σταυρό. Ο δρόμος του σταυρού είναι επιλογή του καθενός. Ο Χριστός ζητάει από εμάς να απαρνηθούμε τον εαυτό μας καθημερινώς, να νεκρώνουμε τις αμαρτωλές μας επιθυμίες και να Τον ακολουθήσουμε στον δρόμο του Σταυρού.

«Πατρικές Συμβουλές Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου»

Ἀπό τό ἡμερολόγιο τοῦ ἐκδοτικοῦ οἴκου «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» ἔτους2010

Σωτήρια σαλπίσματα μετανοίας

...Καί ἡ Ἐκκλησία καί ἡ Πολιτεία καί οἱ ἄρχοντες αὐτῶν στίς τωρινές ἡμέρες κοιμοῦνται τόν βαρύτατον ὕπνο τῆς ἀμελείας καί τῆς ραθυμίας, καί ἐάν δέν ξυπνήσουν οἱ ἴδιοι καί δέν ξυπνήσουν τόν κλῆρο καί τόν λαό σέ μετάνοια, σέ ἐργασία τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, τῶν ἀρετῶν καί τῶν καλῶν ἔργων, θά δώσουν λόγο κατά τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως καί θά τιμωρηθοῦν.

 

Μεγάλη θλίψη πρόκειται νά ἔλθη στούς κατοικούντας τήν γῆ, ὅταν πολλοί ἀπό τούς ἄρχοντες τους εἶναι ὑπηρέτες καί δοῦλοι τοῦ Ἀντιχρίστου!...Ὡς φαίνεται ὁ μυστικός καί ὕπουλος πόλεμος τοῦ Ἀντιχρίστου καί τῶν ὑπηρετῶν αὐτοῦ Ἑβραιομασόνων ὅλο καί περισσότερο γίνεται φανερός κατά τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἰδίως κατά τοῦ τελευταίου ὀχυροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας Ἁγίου Ὄρους....

 

... Πρίν ἐπιπέση τό τσεκούρι τῆς θείας δικαιοσύνης, γιά τίς ἁμαρτίες μας, διασώσατε τήν λογική ποίμνη σας, διασώσατε τήν Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί εἰρηνεύσατε αὐτήν· ἀποδιώξτε δέ ἀπό Αὐτήν κάθε ἐχθρό, κάθε καινοτόμο καί νεωτεριστή, ὁ ὁποῖος ἐναντιώνεται στίς Ἀποστολικές καί πατρικές παραδόσεις, καί θά εἶναι πολύς ὁ μισθός σας στούς οὐρανούς.

ΟΤΑΝ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΒΡΟΝΤΟΥΝ...ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ!

Όταν τα σύννεφα βροντούν και οι ωκεανοί μουγγρίζουν, είναι σα να σου φωνάζουν: «Κύριε μας!»
Όταν οι μετεωρίτες πέφτουν και φωτιές ξεπηδούν από τη γη, είναι σα να κραυγάζουν: «Δημιουργέ μας!»

Όταν τα άνθη μπουμπουκιάζουν την άνοιξη και τα χελιδόνια κουβαλούν με το στόμα τους ξερά χόρτα για να φτιάξουν φωλιές για τα μικρά τους, είναι σα να σού τραγουδούν: «Δέσποτα μας!»

Κι όταν εγώ σηκώνω τα μάτια μου προς το θρόνο Σου, σού ψιθυρίζω: «Πάτερ ημών!»

Υπήρχε κάποια εποχή, μια μακρά και φοβερή εποχή, πού κι ό άνθρωπος όταν απευθυνόταν σε Σένα, σε φώναζε Κύριο, Δημιουργό, Δεσπότη! Μάλιστα! Τότε πού ό άνθρωπος ένιωθε πώς είναι απλά ένα αντικείμενο ανάμεσα στα άλλα. Τώρα όμως, με τη χάρη του Μονογενούς Σου Υιού μάθαμε το πραγματικό Σου όνομα. Γι' αυτό κι εγώ τολμώ, μαζί με το Χριστό, να Σε ονομάσω «Πατέρα».

Αν Σε ομολογήσω «Κύριο», υποκλίνομαι μπροστά Σου έντρομος, σαν ένας από μια αμέτρητη στρατιά σκλάβων.

Αν Σε καλέσω «Δημιουργό», χωρίζομαι από Σένα, όπως ή νύχτα χωρίζεται από τη μέρα και το φύλλο από το δέντρο.

Αν Σε κοιτάξω και Σε ονομάσω «Δέσποτα», θα είμαι σαν μια πέτρα ανάμεσα σε πέτρες, σαν μια καμήλα ανάμεσα σε καμήλες.

Αν όμως ανοίξω το στόμα μου και ψιθυρίσω «Πατέρα», ή αγάπη παίρνει το μέρος του φόβου, ή γη μοιάζει ν' ανεβαίνει και να εγγίζει τον ουρανό. Κι εγώ περπατώ μαζί Σου,

Σε νιώθω σαν σύντροφο στις ομορφιές αυτού του κόσμου και μοιράζομαι τη δόξα Σου, τη δύναμη Σου.

Πάτερ ημών! Είσαι ό Πατέρας όλων μας. Αν σε καλούσα Πατέρα μου, θα μείωνα και Σένα και μένα.

Πάτερ ημών! Δε νοιάζεσαι μόνο για μένα, ένα άτομο, μα για όλο τον κόσμο. Σκοπός Σου είναι ή βασιλεία Σου, όχι ένας μεμονωμένος άνθρωπος. Ό εγωισμός μου σε καλεί

Πατέρα μου. Ή αγάπη μου Σου φωνάζει: Πατέρα μας!

Στο όνομα όλων των ανθρώπων, των αδελφών μου, προσεύχομαι και λέω: «Πάτερ ημών»!

Στο όνομα όλων των όντων πού με περιβάλλουν και με τα όποια με έχεις πλάσει, προσεύχομαι: «Πάτερ ημών!»

Προσεύχομαι σε Σένα, Πατέρα του σύμπαντος, προσεύχομαι για ένα πράγμα μόνο: "Ας ανατείλει σύντομα ή μεγάλη μέρα πού όλοι οι άνθρωποι, οι ζωντανοί κι οι νεκροί, αρμονικά, μαζί με τούς αγγέλους και τ' αστέρια, τα θηρία κι όλα τα πλάσματα, θα Σε καλέσουν με το πραγματικό Σου όνομα: «Πάτερ ημών!», «πατέρα μας!»

ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ..... ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ .

Υ.Γ
Υπέροχο κείμενο από ένα σύγχρονο άγιο.

Βοά και δονείται η ψυχή αυτού του Αγίου της Ορθοδοξίας μας από αγάπη για τον Δημιουργό και μας "παρασέρνει" σε ευλογημένα μονοπάτια να τον ακολουθήσουμε, να τον μιμηθούμε.

Πάτερ ημών ο δείκτης στην  αρχή, Πατερ ημών ο δείκτης μη τύχει και χάσουμε το δρόμο,Πάτερ ημών ο δείκτης για το μεγάλο τέλος, το τέλος του καθενός μας όποτε και αν είναι, όποτε και αν γίνει, ας γίνει με το Πάτερ ημών.

Μωραίνει Κύριος ὅν βούλεται ἀπολέσαι

^{(Μία περιεκτικὴ ἀπάντηση σὲ ὅσους γιὰ χάρη τοῦ "νανουρίσματος" τῶν πιστῶν διαστρέφουν τὸ πνεῦμα τῶν Λόγων τῶν Ὅσιων Γερόντων Παϊσίου καὶ Πορφυρίου)}

^{Πρεσβυτέρου Ἀθανασίου Μηνᾶ}

Ὅπως τότε, μὲ τοὺς Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους, τοὺς Ἡρῳδιανοὺς καὶ Σαδδουκαίους, στὴν πρώτη παρουσία τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ, ἔτσι καὶ τώρα στοὺς ἐσχάτους καιρούς, ἰσχύει ἀπολύτως ὁ Λόγος αὐτός: « ὑμεῖς ἐκ τῶν κάτω ἐστέ, ἐγὼ ἐκ τῶν ἄνω εἰμί• ὑμεῖς ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ἐστέ, ἐγὼ οὐκ εἰμὶ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, εἶπον οὖν ὑμῖν ὅτι ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν• ἐὰν γὰρ μὴ πιστεύσητε ὅτι ἐγὼ εἰμί, ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν»¹. Παραχωρεῖ δηλαδὴ ὁ Κύριος νὰ σκληραίνουν οἱ καρδιὲς τῶν ἀμετανοήτων ἐχθρῶν Του ἕως ὅτου ἡ πονηρὴ προαίρεση τους ὁδηγήσει τὶς ψυχές τους στὴν κόλαση. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι σαφής. Ἐντούτοις, οἱ δυστυχεῖς νεοεποχίτες κλείνουν τὰ ὦτα, παραμένουν ἀμετανόητοι ἐχθροί του Μεσσίου Ἰησοῦ καὶ προσπαθοῦν μὲ δόλο νὰ φέρουν τὰ ἄνω κάτω. Ἀντὶ τῆς βασιλείας καὶ τῆς δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ, ἐπιδιώκουν τὴ δική τους δικαιοσύνη τὴ μεταπτωτική, τὴν ὕλη, καὶ μὲ τὴν κακή τους γνώμη ζητοῦν νὰ καταστεῖ ὁ σατανᾶς κοσμοκράτορας καὶ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου. Μὲ ἀπάτη, σπρώχνουν τοὺς ἀνθρώπους σὲ βορβορώδη σαρκικὰ πάθη καὶ μετὰ ταῦτα, τοὺς ὁδηγοῦν στὰ ψυχοφάρμακα καὶ στὰ ἠλεκτροσόκ, ἀρνούμενοι τὴν ὕπαρξη τοῦ σατανᾶ. Ὁ Χριστὸς ὅμως, Αὐτὸς Μόνος ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια μὲ τὸν λόγο Του καὶ εὐεργετώντας τὸ πλάσμα Του, τὸ ὁδηγεῖ μέσῳ τῆς μετανοίας στὴν ψυχικὴ καὶ σωματικὴ ὑγεία, στὴν εἰρήνη καὶ στὴ σωτηρία. Τὸ δυσάρεστο γὶ αὐτούς, εἶναι ὅτι βιάζονται καὶ κατὰ συνέπεια διαπράττουν πολλὰ καὶ χοντρὰ λάθη, μέσα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ξεσκεπάζονται τὰ σκοτεινὰ σχέδιά τους.

Ἐνδεικτικὰ ἂς ἀναφερθοῦμε στὴν «κάρτα τοῦ πολίτη». Εἶναι κάρτα τοῦ πολίτη; Ἡ κάρτα τῆς ἀντιχρίστου ἐποχῆς, ποὺ σατανικὰ θέλουν νὰ μᾶς ἐπιβάλουν; Ἀπαντοῦμε μὲ μία παρομοίωση καὶ ὁ ἀναγνώστης ἂς ἐξάγει τὰ συμπεράσματά του: Μπαίνει ξαφνικὰ χωρὶς προειδοποίηση κάποιος στὸ σπίτι σου καὶ ἄνευ τῆς συγκαταθέσεώς σου ἀρχίζει νὰ μετακινεῖ τὰ ἔπιπλα, τὸ ψυγεῖο, τὴν κουζίνα κ.λ.π. λέγοντας «τ' ἀλλάζουμε ὅλα». Στὴν εὔλογη ἄρνηση καὶ ἀντίρρησή σου, τοῦ οἰκοδεσπότου, σοῦ ἀπαντάει ὅτι εἶναι γιὰ τὸ καλό σου καὶ ὅτι πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ δεχθεῖς, ὅτι ἐσὺ τὸν κάλεσες μὲ τὴ θέλησή σου καὶ ὅτι, ἀπὸ τοῦδε καὶ στὸ ἕξης, ἡ θύρα τοῦ σπιτιοῦ θὰ μένει πάντοτε ἀνοιχτὴ κι' ἀφύλαχτη, χωρὶς ἐσύ, ὁ οἰκοδεσπότης, νὰ ἔχεις πλέον κανένα λόγο γιὰ τὸ τί θὰ συμβαίνει μέσα στὸ σπίτι σου στὸ ὁποῖο ἀνενόχλητα, αὐτὸς ὁ κάποιος, μὲ ἀναίδεια θὰ μπαινοβγαίνει. Ἂν μάλιστα ἀρνηθεῖς, δήλ. ὁ οἰκοδεσπότης, τότε θεωρεῖσαι τρομοκράτης καὶ ὡς ἐκ τούτου καταδικάζεσαι ἐν ψυχρῷ σὲ δολοφονία.

Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΔΙΕΞΟΔΩΝ ΜΑΣ

Οι Πατέρες τής Εκκλησίας μάς συμβουλεύουν πώς η ρίζα όλων τών κακών είναι ο εγωισμός καί η φιλαυτία. Προφανώς η αιτία τής σύγχρονης κακοδαιμονίας τού κόσμου είναι η νοσηρή εγωπάθεια.

Άς δούμε ένα μικρό απόσπασμα από ένα από τούς μεγαλύτερους ασκητικούς Πατέρες, τού αγίου Ισαάκ τού Σύρου, τί μάς συμβουλεύει γιά τήν ταπείνωση, τόν αντίποδα τής εγωπάθειας: «Στήν μέν ταπεινοφροσύνη έπεται η εγκράτεια καί η συστολή τών αισθήσεων, η δέ κενοδοξία είναι υπηρέτης μέν τής πορνείας, έργο δέ τής υπερηφάνειας.

Η μέν ταπεινοφροσύνη μέ τήν παντοτινή της συστολή καταγίνεται στή θεωρία καί στολίζει τήν ψυχή μέ σωφροσύνη, η δέ κενοδοξία μέ τήν ακατάπαυστη ταραχή καί σύγχυση τών ενθυμήσεων, η οποία προέρχεται από τήν περιέργεια, συνάγει στήν ψυχή μας θησαυρούς πονηρίας, μολύνει τήν καρδιά μας.

Μέ τούς ακόλαστους λογισμούς παρουσιάζει τήν φύση όλων τών πραγμάτων ηδονική καί γεμίζει τό νού μας μέ αισχρούς λογισμούς. Αντίθετα η ταπεινοφροσύνη, διά τής θεωρίας τού Θεού, περιστέλλει πνευματικώς τήν ψυχή μας καί μάς παρακινεί νά στραφούμε πρός τή δόξα τού Θεού» (Λόγ. ΚΓ΄).

Ο σύγχρονος εγωπαθής άνθρωπος άν δέν αφήσει χώρο στήν ψυχή του γιά ταπείνωση, είναι βέβαιο ότι θά αυτοκτονήσει πνευματικά, άν δέν τό έχει κάνει κιόλας! Τό έχουμε τονίσει επανειλημμένα: Ο Χριστιανισμός είναι τρόπος ζωής, φανέρωση τής αγαπητικής σχέσεως τού Τριαδικού Θεού!