Αγγέλους έσχε συλλειτουργούντας...

Μια Κυριακή ο Άγιος λειτουργούσε μόνος του. Όλο το εκκλησίασμα έψαλλε. Μετά το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα αμέτρητες αγγελικές φωνές άρχισαν να ψάλλουν. Οι πάντες βουβάθηκαν. Και από την έκπληξη, και από το θαυμασμό, και από το δέος, και από τον φόβο. Και όταν ο Άγιος Σπυρίδων είπε προς τον λαόν «Ειρήνη πάσι», άγγελοι και αρχάγγελοι, Σεραφείμ και Χερουβείμ, Θρόνοι, Κυριότητες, Εξουσίες, Δυνάμεις, όλες οι ουράνιες δυνάμεις, με μια φωνή απάντησαν: «Και τω Πνεύματί Σου». Έτσι οι πιστοί εκκλησιαζόμενοι χριστιανοί, εκείνη την αξέχαστη Κυριακή, έζησαν την ουράνια λατρεία της θριαμβεύουσας Εκκλησίας να ενώνεται με την επί γης Στρατευομένη Εκκλησία. Τη μια Εκκλησία, με τον Έναν ποιμένα, τον Χριστόν. Είναι αυτό που ζούσε ο παπα-Τύχων ο Αγιορείτης ασκητής, στο Χερουβικό ύμνο . Τόχουμε ξαναπεί. Να το ξαναπούμε. Άγγελοι τον άρπαζαν στον ουρανό, για μισή ώρα περίπου. Και κει πάνω ζούσε, βίωνε, την ουράνια Λατρεία της Βασιλείας του Θεού. Όταν συνήρχετο μονολογούσε θαμπωμένος, από τα Μεγαλεία του Θεού,

Ὅσο ξεμπαζώνουμε τὴν καρδιά μας ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες, τόσο νιώθουμε τὴν βοήθεια καὶ παρουσία τοῦ Θεοῦ

Ἀνάλυση τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς στὴν θεραπεία τῆς συγκύπτουσας 

 Κυριακὴ Ι΄ Λουκᾶ

Ἡ διήγηση τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περικοπῆς, μᾶς περιγράφει τὴ θεραπεία τῆς συγκύπτουσας, μίας γυναίκας ποὺ λόγω δαιμονικῆς ἐπήρειας, ἦταν κυρτωμένη καὶ ταλαιπωροῦνταν ἐπὶ δεκαοκτὼ ἔτη. Ὅταν τὴν εἶδε ὁ Χριστός, ἕνα Σάββατο ποὺ δίδασκε στὴ Συναγωγή, τὴν σπλαγχνίστηκε, μᾶς λέει ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, καὶ μὲ ἕνα Του λόγο, χωρὶς αὐτὴ νὰ τὸ ζητήσει, τὴ θεράπευσε. Ὡστόσο τὸ θαῦμα αὐτὸ ἀντὶ νὰ κάνει τοὺς σκληρόκαρδους φαρισαίους νὰ θαυμάσουν μαζὶ μὲ ὅλο τὸ λαὸ τὰ μεγαλεία τοῦ Θεοῦ, κίνησε τὴν ἀγανάκτηση τοῦ ἀρχισυναγώγου, ποὺ τοὺς κάλεσε νὰ προσέρχονται τὶς ἄλλες μέρες γιὰ νὰ θεραπεύονται, καὶ νὰ μὴ “καταλύουν” τὴν ἀργία τοῦ Σαββάτου. “Υποκριτές”, ἀπαντᾶ ὁ Χριστός μας, “ὁ καθένας σας δὲν λύνει τὸ Σάββατο τὸ βόδι του ἢ τὸ γαϊδουράκι του γιὰ νὰ πάει νὰ τὸ ποτίσει; καὶ αὐτὴ ἡ γυναίκα, πού δὲν εἶναι ζωντανό, ἀλλὰ παιδὶ τοῦ Ἀβραάμ, δὲν ἔπρεπε λοιπὸν νὰ λυθεῖ ἀπὸ τὰ δεσμὰ πού ἐπὶ δεκαοχτὼ χρόνια τὴν εἶχε δέσει ὁ διάβολος, ἐπειδὴ σήμερα εἶναι Σάββατο;”

Καὶ ἐμεῖς σήμερα, ἀδελφοί μου, εἴμαστε καμπουριασμένοι πνευματικὰ καὶ δὲν μποροῦμε πραγματικὰ νὰ ὀρθοποδήσουμε, διότι χάνουμε τὴν μάχη μὲ τοὺς ἀόρατους δαίμονες ἐξαιτίας τῆς μὴ ὀρθῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. 

Ὅλοι μας ἔχουμε πειρασμούς, δυσκολίες, ἀποτυχίες. Βλέποντας ὅμως...

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης : «Ξέρεις τι κρατάς στο χέρι σου;», έλεγε το δαιμόνιο

Η προσευχή είναι καταπέλτης κατά των δαιμόνων, κατά των παθών, κατά της αμαρτίας και γενικά, βέβαια, κατά παντός που εναντιώνεται στο δρόμο της σωτηρίας.

Κάποτε ήταν ένας μοναχός και είχε πέσει σε αμέλεια πολλή. Τόσο ώστε και τον κανόνα του άφησε και στράφηκε προς το κόσμο.
Πήγε στην πατρίδα του την Κεφαλονιά. Πήγε λοιπόν να προσκύνηση τον Άγιον Γεράσιμο. Πηγαίνοντας λοιπόν να προσκυνήσει τον Άγιο, τον συναντά μια δαιμονισμένη στο δρόμο και του λέει.

-Ξέρεις τι κρατάς στο χέρι σου; Αχ, να ήξερες, ταλαίπωρε τι κρατάς στο χέρι σου; Να ήξερες πόσο με καίει εμένα αυτό το κομποσκοίνι σου, και συ το κρατάς, έτσι από συνήθεια, για το τύπο!

Εμβρόντητος έμεινε ο μοναχός.

Από Θεού ήταν να μιλήσει το δαιμόνιο. Συνήλθε.

Ποιὸς νηστεύει καλύτερα, αὐτὸς ποὺ τρώει δυὸ πιάτα ἀνάλαδη φασολάδα καί χαλβά ἢ αὐτὸς πού τρώει ἕνα αὐγὸ σφιχτό;

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ πατρὸς Ἐπιφανίου»  (σελ. 127-130)

Ὁ Γέροντας εἶχε νὰ ἀπαντήσει συχνὰ σὲ προκλήσεις σχετικὰ μὲ τὴ νηστεία. Κάποτε τὸν ρώτησαν:

- Ποιὸς νηστεύει καλύτερα, πάτερ, σὲ περίοδο νηστείας, αὐτὸς ποὺ τρώει δυὸ πιάτα ἀνάλαδη φασουλάδα, χαλβὰ κ.λπ., ἢ αὐτὸς πού τρώει ἕνα αὐγὸ σφικτό;

Χωρὶς περιστροφὲς ὁ Γέροντας ἀπάντησε:

-Ὁ πρῶτος! Ὁ δεύτερος κάνει ἁπλῶς δίαιτα.

Καὶ τὸ αἰτιολογοῦσε:

-Ἡ νηστεία ἔχει δύο στόχους: τὴν ἄσκηση ἐγκρατείας στὸ σῶμα διὰ τοῦ περιορισμοῦ τῶν πλούσιων σὲ θρεπτικὲς οὐσίες τροφῶν, καὶ τὴ συμμόρφωση στὶς ἐντολὲς τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀποτελεῖ ἄσκηση γιὰ τὴν ψυχή. Αὐτὸς ὁ ὁποῖος τρώει ἕνα αὐγὸ σὲ περίοδο νηστείας, χωρὶς νὰ ὑπάρχουν λόγοι ὑγείας, ὁπωσδήποτε ἀθετεῖ τὴν ἐντολὴ τῆς Ἐκκλησίας. Σὰν αὐτοὺς ποὺ ἐπιδιώκοντας νὰ...

Η Αναλαμπή της Ορθοδοξίας Δώρο της ΠΑΝΑΓΙΑΣ, «αγκαλιάσαμε το τέλος και πάμε για καινούργια αρχή»

~ Κάποτε ένας άγιος ασκητής ήρθε σε μία οπτασία. Και είδε τον Χριστό, επι θρόνου Δόξης. Δεξια ΤΟΥ, παραστεκόταν η Παναγία και αριστερά ΤΟΥ, ο Τίμιος Πρόδρομος και στον περιβάλλον χώρο βρισκόταν οι Αρχάγγελοι.

Είδε λοιπόν έναν Αρχάγγελο να πηγαίνει στο Χριστό τα βιβλία των αιώνων. Και άνοιγε ο Χριστός κάθε βιβλίο και έβλεπε τα αμαρτήματα του κάθε αιώνα. Και όταν έφτασε στο ανάλογο βιβλίο του έβδομου αιώνα, είδε τόσες αμαρτίες που άρχισε να αναστενάζει και να σκέπτεται να πάρει μία σημαντική απόφαση.

Στην συνέχεια ο Αρχάγγελος του έδωσε το βιβλίο του όγδοου αιώνα και όταν ο Χριστός το άνοιξε, αμέσως το έκλεισε και είπε...

Άγ. Πατάπιος: Ο αναζητητής της ταπείνωσης και θεραπευτής του καρκίνου

Άγιος Πατάπιος ( 8 Δεκεμβρίου)

Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει και τιμά την ιερή μνήμη του οσίου Παταπίου του ερημοπολίτη. Έτσι χαρακτηριστικά τιτλοφορείται ο όσιος, που έζησε απομονωμένος στην έρημο, αφήνοντας το θόρυβο και τις χαρές της κοσμικής ζωής. Γεννήθηκε στην Θήβα της Αιγύπτου από γονείς ευσεβείς χριστιανούς, κοντά στους οποίους με πολλή φροντίδα κι επιμέλεια ανατράφηκε κι έμαθε τα ιερά γράμματα. Ταιριάζει και στον άγιο Πατάπιο εκείνο που γράφει ο απόστολος Παύλος προς τον Τιμόθεο· «από βρέφους τα ιερά γράμματα οίδας, τα δυνάμενα σε σοφίσαι εις σωτηρίαν διά πίστεως της εν Χριστώ Ιησού». Η πίστη στον Ιησού Χριστό και τα ιερά γράμματα κάνουν πραγματικά σοφό και σώζουν τον άνθρωπο.

Όταν ήλθε σε ηλικία, ο άγιος Πατάπιος απαρνήθηκε την πατρίδα, τον πλούτο, τους συγγενείς και κάθε κοσμική απόλαυση και ματαιότητα κι έφυγε στην έρημο. Ήταν η εποχή τότε, που ο αναχωρητισμός και ο μοναχικός βίος στην περιοχή εκείνη της Αιγύπτου βρισκόταν σε μεγάλη ακμή. Γρήγορα ο άγιος Πατάπιος ξεχώρισε κι έγινε πολύ γνωστός για τη μεγάλη του άσκηση και αρετή, τόσο, που πολλοί έτρεχαν κοντά του, για να ωφεληθούν πνευματικά από τη γνωριμία του και την αναστροφή μαζί του. Το ίδιο γινότανε, όπως βλέπομε στα ιερά Ευαγγέλια, με τον Πρόδρομο και Βαπτιστή Ιωάννη, όπου «εξεπορεύετο προς αυτόν Ιεροσόλυμα και πάσα Ιουδαία και πάσα περίχωρος του Ιορδάνου».

Αυτό πρέπει να το προσέξουμε και να το εκτιμήσουμε πολύ, ποια σημασία δηλαδή και πόση πνευματική ωφέλεια έχει για έναν τόπο η παρουσία ενός αγίου ανθρώπου. Ας μην είναι, και δεν πρέπει να είναι, μέσα στο θόρυβο του κόσμου, αλλά στην έρημο, μόνος μαζί με το Θεό. Οι άνθρωποι τον βρίσκουν και τρέχουνε να τον δουν και να τον ακούσουν, σαν εκείνους που διψάνε και δεν περιμένουνε να πάει σ’ αυτούς το νερό, αλλ’ αυτοί πηγαίνουν στη βρύση. Δεν είναι ανάγκη και δεν πρέπει οι όσιοι ασκητές να κατεβαίνουν, για να βρουν τάχα τους ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι μόνοι τους ξέρουν να πηγαίνουν στα μοναστήρια, όπως και τώρα πολλοί πηγαίνουν στο Άγιο Όρος.

Ο άγιος Πατάπιος τόσο πολύ αγάπησε την ησυχία της ερήμου, ώστε..

Ένας Επίσκοπος υψώνει το ανάστημά του στον πλανητάρχη!

Στις 7 Δεκεμβρίου γιορτάζει ο Άγιος Αμβρόσιος, Επίσκο­πος Μεδιολάνων. Στο σημερινό Μιλάνο της Ιταλίας. Του 4ου αιώνος κι αυτός, σπουδαίος, νομικός μεγάλος, έγινε διοικητής του Μιλάνου και της επαρχίας εκεί, ήταν δίκαιος και συνετός και κατηχούμενος.

Ετοιμαζόταν, δηλαδή, να βαφτισθεί. Πέθανε ο επίσκοπος Μεδιολάνων και μετά οι ορθόδοξοι μάλωναν με τους Αρειανούς στο ποιός θα καταλάβει τον θρόνο. Και έγινε κίνημα. Επανάσταση. Κι ως διοικητής ο Αμβρόσιος εστάλη να καταστείλει την στάση και την επανάσταση και να φέρει την ησυχία και την ειρήνη.

Πήγε, λοιπόν, και τους μίλησε τόσο γλυκά, ήταν ρήτορας και σοφός και ενάρετος, παρότι ακόμη δεν είχε βαφτισθεί. Και τους κατάφερε και τους ηρέμησε. Και τότε ένα παιδάκι φώναξε δυνατά: