Εκκλησάκια της Ελλάδος! Απολαύστε τα...

Λουσμένα από τον ελληνικό ήλιο, άλλοτε πλάι στο κύμα και άλλοτε σκαρφαλωμένα σε κάποια κορυφή βουνού ή κρυμμένα ανάμεσα σε βράχους και πυκνή βλάστηση, τα ξωκλήσια μας είναι μοναδικής ομορφιάς και γνώριμο χαρακτηριστικό των ελληνικών τοπίων.

Κάτω από την ομπρέλα του καταγάλανου ουρανού μας τα ολόλευκα ξωκλήσια στέκουν γαλήνια και δένουν αρμονικά με το μοναδικό ελληνικό τοπίο . Τα πιο απομακρυσμένα από αυτά περιμένουν καρτερικά κάποιον επισκέπτη ή την μέρα της γιορτής του Αγίου στον οποίον είναι αφιερωμένα για να φορέσουν τα καλά τους και να πλημμυρίσουν από κόσμο.

Όλα έχουν την δική τους μοναδική ιστορία και πολλά από αυτά είναι συνυφασμένα με μύθους και παραδόσεις του τόπου στον οποίο βρίσκονται.

Συγκεντρώσαμε μερικά από αυτά και σας τα παρουσιάζουμε αφού το καλοκαίρι πλησιάζει και όλο και κάποιος από εμάς μπορεί να βρεθεί κοντά σε κάποιο από αυτά.

Απολαύστε τα και μη διστάσετε να τα μοιραστείτε και με τους φίλους σας......

 

1.   Άγιος Γεώργιος (δύο εκκλησάκια) στα Δίδυμα Αργολίδας

 

 

Πρόκειται για ένα βυζαντινό εκκλησάκι χτισμένο μέσα στο βράχο πιθανόν τον 13ο αιώνα. Υπάρχει σ" αυτό τοιχογραφία με επιγραφή στα λατινικά από την εποχή της ενετοκρατίας στην Αργολίδα (1388-1540), που μαρτυρεί πως επισκέφτηκαν τον Ναό ο Δημήτριος Παλαιολόγος (1486) και ο Θωμάς Βερονέζι (1490).
Πλήθος προσκυνητών και τουριστών επισκέπτονται καθημερινά την Σπηλιά, με το επιβλητικό θέαμα και τα δύο εκκλησάκια στο βράχο, τον Αγ. Γεώργιο και την Μεταμόρφωση,

ενώ η παράδοση αναφέρει πλήθος θαυμαστών γεγονότων και εμφανίσεων του Τροπαιοφόρου αγίου.

 

2.   Άγιος Ισίδωρος, Λέρος

 

 

Στην περιοχή της Κόκκαλης βρίσκεται το γραφικό εκκλησάκι του Άγιου Ισίδωρου κτισμένο σε ένα νησάκι μέσα στη θάλασσα το οποίο ενώνεται με ένα μικρό διάδρομο, δίπλα στο παλιό βουλιαγμένο λιμανάκι. Το δειλινό εδώ είναι ένα από τα ωραιότερα που μπορείτε να απολαύσετε.

 

3.   Άγιος Ισίδωρος, Παντουκιός Χίου

 

 

Στο μικρό παραθαλάσσιο χωριό Παντουκιός θα βρείτε την παραλία του Αγίου Ισιδώρου και το γραφικό εκκλησάκι να δεσπόζει στην περιοχή.....

Θεός "καθημερινός"....

Καθόμαστε και περιμένουμε να δούμε τον Θεό κοιτώντας ψηλά στον ουρανό, κι αργεί τόσο που ραγίζουν τα στήθη μας. Μήπως τελικά δεν είναι τόσο μακριά; 
Μήπως θα πρέπει να στρέψουμε αλλού το βλέμμα μας; 
Στα μάτια και το πρόσωπο του άλλου; Στο παιδί σου; στο φίλο; στην φίλη; στους ήχους, τα χρώματα και αρώματα που γέμισε ο Θεός τον κόσμο του; 
Μήπως πρέπει να ανακαλύψουμε τον Θεό του πλησίον μας, τον Θεό του έρωτα, της αγάπης, της συγνώμης, της χαράς και της ειρήνης; Τον Θεό του απλού, καθημερινού και άμεσου; 
 Ας κοιτάξουμε πιο καλά μέσα και γύρω μας, γιατί ο Θεός μπορεί να φανερώνεται στα απλά καθημερινά πράγματα και πρόσωπα, περιστάσεις και καταστάσεις που προσπερνάμε βιαστικά θεωρώντας τις μάταιες και πενιχρές να κρατούν μέσα τους την Παρουσία Του. 
Τρέχουμε να φύγουμε μακριά από την ζωή, για να τον συναντήσουμε στην φαντασία μας, μα Εκείνος περπατά κάθε μέρα στο κήπο της καρδιάς μας, και αφήνει ηχηρά τα ίχνη Του μόνο που εμείς ακόμη ενώ κοιτάμε δεν Βλέπουμε. Ψάχνουμε να βρούμε αυτό που ήδη κρατάμε στα χέρια μας…

plibyos.blogspot.gr

Τον Θεό δεν τον «τρομάζει» η αμαρτία μας αλλά η υποκρισία μας. ……

Ο Φαρισαίος είναι «δίκαιος» άνθρωπος. Ναι δεν είναι ψέμα αυτό. Και "δίκαιος" και "ενάρετος" και εφαρμόζει τις εντολές του μωσαϊκού νόμου. Φτάνει όμως αυτό για να γνωρίσει τον αληθινό ζώντα Θεό; Σαφέστατα όχι.

Οι αρετές και η δικαιοσύνη του Φαρισαίου, στηρίζονται στον εαυτό του. Στα δικά του κατορθώματα και επιτεύγματα. Η ζωή του δεν έχει αναφορά τον Θεό αλλά τον εαυτό του. Όλα γίνονται για να νιώσει αυτός καλά. Δεν τον απασχολεί η επαφή με τον Θεό και η γνωριμία μαζί Του, γι αυτό και στρέφεται προς τον εαυτό του και όχι προς τον Κύριο. Κοιτάει προς εαυτόν, στηρίζοντας όλη την αναφορά του στα κατορθώματα και επιτεύγματα του.

Νιώθει καλά μέσα στις αρετές του,αισθανόμενος ασφαλής στην επιτυχία του. Η αποτυχία τον φοβίζει, γιατί εκεί πρέπει να ανοιχθεί στην σχέση με τον Θεό. Να ζητήσει το έλεος και την αγάπη Του. Μα αυτός δεν θέλει να μπει στην περιπέτεια της σχέσης. Φοβάται τον έρωτα γι αυτό και προτιμά τον νόμο. Φοβάται την αγάπη γι αυτό και εφευρίσκει υψηλές θεωρίες και αναλύσεις να κρυφτεί. Οι "αρετές" του είναι η κρυψώνα του.

Πάντα κάνουμε πολλά όταν φοβόμαστε το ένα.

Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης: Ο άγιος της παρρησίας και της ενότητας

α) Ο Άγιος Ισίδωρος Πηλουσιώτης, που τιμάται από την Εκκλησία στις 4 Φεβρουαρίου, διακρίθηκε ως σπουδαίος επιστολογράφος. Διέθετε σπάνια παρρησία και διακρινόταν για το ακέραιο ήθος και την ορθότητα της πίστης. Σώζονται χιλιάδες επιστολές του προς κληρικούς, σοφιστές, γραμματικούς, ιατρούς αλλά και ιδιώτες. Χωρίς να υπολογίζει τη δύναμη της κρατικής εξουσίας, λειτουργώντας πέρα από εγκόσμιες σκοπιμότητες, ήλεγχε ακόμη και κοσμικούς άρχοντες καθώς και αυτόν ακόμη τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β’ (408-450).

β) Πολλές από τις επιστολές του Ισιδώρου απευθύνονται σε επισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους και μοναχούς, στους οποίους υπενθυμίζει το ύψος της ιεροσύνης και του μοναχικού βίου καθώς και την πνευματική βαρύτητα της κλήσης τους. Σχετικά με την υψηλή αποστολή της ιεροσύνης ακολουθεί τον Γρηγόριο Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Η ιεροσύνη είναι «θείο πράγμα», «θεία τελετή η οποία ανοίγει τους ουρανούς σε όσους μυήθηκαν» στη χριστιανική πίστη αλλά και «πράγμα ουράνιο».

Εσύ κάμε αυτό που μπορείς, κάμε ότι μπορείς, χωρίς ν' αγχώνεσαι, χωρίς ν' αγωνιάς, χωρίς να ταλαιπωρείσαι

Του Μητροπολίτη Λεμεσού Γέροντα Αθανασίου
Να σας πω ένα-δυο περιστατικά για να μη σας πολυκουράζω κιόλας με θεωρίες• για να δείτε πώς οι απλοί άνθρωποι βιώνουν στην καθημερινότητά τους αυτή την εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού. 

Όταν ήμουν στο Άγιον Όρος κάναμε ένα διάστημα στην Καψάλα, στην έρημο της Καψάλας -είναι περιοχή μεταξύ Καρυών Παντοκράτορος και Σταυρονικήτα• μια αγιασμένη περιοχή, έρημος, πανέμορφη, τότε στην εποχή μου ακόμα πιο γραφική, χωρίς δρόμους, χωρίς τίποτα. 
Γεμάτη γεροντάκια, ερημίτες. Ήμασταν εκεί πάμφτωχοι, δεν μας ήξερε κανένας, ούτε κι εμείς ξέραμε κανένα.

Αφού να σκεφτείτε μια φορά πήγα στη Δάφνη να πάρω κάποια γράμματα κι ήρθε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ελλάδος, κι είδαμε αστυνομίες, στρατό και μου λέει ένα γεροντάκι «πήγαινε, διάκο, ρώτα γιατί είναι αυτή όλη η αστυνομία εδώ». Λέω, «να πάω». Πάω και λέω «γιατί είναι η αστυνομία εδώ;» Λέει «θα ‘ρθει ο Σαρτζετάκης». Λέω, «ποιος είν’ αυτός;»! Λέω, «παππού, παππούλη, θα ‘ρθει ο Σαρτζετάκης!». «Ποιος είν’ αυτός;» μου λέει. Λέω, «πού ξέρω κι εγώ;». Μου λέει, «πήγαινε ξαναρώτα». Πάω να ξαναρωτήσω τον αστυνομικό, μόνο που δεν με συνέλαβε! Λέω, «συγγνώμη, ποιος είναι ο Σαρτζετάκης;». Μου λέει, «τρελός είσαι;». Τίποτα, ιδέα δεν είχαμε!

π. Ἀνανίας Κουστένης: Ἡ Ὑπαπαντή τοῦ Κυρίου καί ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης"

                                                      www.orthodoxia-ellhnismos.gr

Ὁ Ἅγιος Τρύφων ὁ Ἀνάργυρος - προστάτης τῶν γεωργῶν καὶ τῶν ἀμπελουργῶν

Ἐπιμέλεια: Χριστόδουλος Ἠλιάδης,
 φιλόλογος

Ὁ Ἅγιος Τρύφων γεννήθηκε στὴ Λάμψακο τῆς Φρυγίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ εὐσεβεῖς γο­νεῖς καὶ ἐξασκοῦσε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ χηνοβοσκοῦ. Ἀπὸ πολὺ νωρὶς ξεκί­νησε νὰ μελετᾶ τὸν λόγο τοῦ Θε­οῦ καὶ νὰ ποθεῖ τὰ θεία καὶ οὐράνια ἀγαθά. Ἔτσι ὁ Θεὸς τὸν προίκισε μὲ θεία χαρίσματα καὶ τοῦ ἔδωσε τὴ δύναμη νὰ θε­ραπεύει διάφορες ἀσθένειες, καὶ μάλιστα νὰ καταπολεμᾶ καὶ νὰ νικᾶ καὶ τὰ ἴδια ἀκόμη τὰ δαι­μόνια. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται πε­ρίτρανα ἀπὸ τὸ θαῦμα ποὺ ἐπι­τέλεσε μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ στὴν κόρη τοῦ εἰδωλολάτρη αὐτο­κράτορος Γορδιανοῦ (238-244 μ.Χ.), ἡ ὁποία βασανιζόταν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν δαίμονα. Γι' αὐτὸ τὸν λόγο ὁ Ἅγιος Τρύφων συγκαταλέγεται στὴ χορεία τῶν εἴκοσι Ἁγίων Ἀναργύρων καὶ ἀποκαλεῖται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μᾶς ἰαματικός. Μάλιστα μετὰ τὸ θαῦμα ἐμφανίστηκε ὁ δαίμονας μὲ τὴ μορφὴ μαύρου σκύλου καὶ παραδέχθηκε τὶς πονηρές του πράξεις. Τὸ θαῦμα ποὺ ἐπιτέλεσε ὁ Ἅγιος Τρύφων ἔγινε ἡ ἀφορμὴ γιὰ νὰ πιστέψουν πολλοὶ εἰδω­λολάτρες στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ νὰ ἐγκαταλείψουν τὴ λατρεία τῶν εἰδώλων. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ αὐτο­κράτορος Γορδιανοῦ, τὴν ἐξουσία κατέλα­βε ὁ Δέκιος (249-251 μ.Χ.), ἄνθρωπος σκληρός, ἀπάνθρωπος καὶ ἄπιστος, ποὺ προσπάθησε μὲ κάθε τρόπο νὰ καταδιώ­ξει καὶ νὰ ἐξοντώσει τοὺς χριστιανούς. Τίποτα ὅμως δὲν θὰ μποροῦσε νὰ σταμα­τήσει τὸν Ἅγιο Τρύφωνα στὴ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἔντονη δρα­στηριότητά του ἐνόχλησε τοὺς εἰδωλολά­τρες καὶ τὸν ἔπαρχο τῆς Ἀνατολῆς Ἀκυ­λίνο, ποὺ ἡ ἕδρα τοῦ ἦταν στὴν Νίκαια, καὶ ὁ ὁποῖος διέταξε τὴ σύλληψή του.

Ὁ Τρύφων παραδίδεται μόνος του στὸν ἔπαρχο καὶ.....