«Μεταξύ Ουρανού και Γης»

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Ο τίτλος είναι παρμένος από το ομώνυμο βιβλίο του Μοναχού Θεόκλητου Διονυσιάτη, ενός λόγιου και πολυγραφότατου Αγιορείτη που σφράγισε θεολογικά και πνευματικά την εποχή του. Στο βιβλίο του «Μεταξύ ουρανού και γης» μιλά για το Άγιο Όρος, την προσευχή του Ιησού, την ομορφιά της ησυχαστικής ζωής.

Δανείζομαι τον τίτλο του βιβλίου για να εκφράσω κάποιους προβληματισμούς για την πνευματική ζωή των χριστιανών που βρίσκονται μέσα στον κόσμο, με τις μέριμνες, το τρέξιμο, τις δυσκολίες, τα πάθη και τα παραπατήματα, όπως και με τον πόθο να ζήσουν τη ζωή του Χριστού, να πορευτούν με βάση το Ευαγγέλιό Του.

Έτσι, από τη μια υπάρχει η επιθυμία να ζήσουμε χριστιανικά, που συγκεκριμενοποιείται στην Εκκλησιαστική ζωή με την τήρηση των εντολών του Χριστού, την προσευχή, τη μυστηριακή ζωή, τη νηστεία, την ελεημοσύνη, και από την άλλη παρατηρείται η δέσμευση στις ηδονές του σώματος, στα υλικά αγαθά, στα πάθη της φιλαυτίας.

Πόσον πολύτιμος ο χρόνος της ζωής ταύτης! ( Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης )

Πόσον πολύτιμος ο χρόνος της ζωής ταύτης! Το κάθε λεπτόν έχει μεγάλην αξίαν, διότι μέσα εις ένα λεπτόν δυνάμεθα να σκεφθώμεν τόσα πράγματα, είτε αγαθά είτε πονηρά, διότι ένας λογισμός κατά Θεόν μας ανεβάζει εις τον ουρανόν και ένας λογισμός διαβολικός μας κατεβάζει εις την κόλασιν. Ιδού λοιπόν, πόσην αξίαν έχει και το λεπτόν εις την παρούσαν ζωήν, δυστυχώς, όμως ημείς δεν το εσκέφθημεν αυτό και περνούν ώρες, ημέρες και χρόνια άνευ κέρδους. Μα χωρίς κέρδος μόνον; Πόσην ζημίαν έχομεν πάθει όλοι μας, πρώτος εγώ, και δεν το εννοούμεν! Μα κάποτε όταν θα πρόκειται να βγη η ψυχή μας από το σώμα, θα το εννοήσωμεν, αλλά φευ, αργά πλέον, διόρθωσις δεν χωρεί τότε. Τώρα πρέπει να το συνειδητοποιήσωμεν μέσα μας, τώρα να το εννοήσωμεν, που δυνάμεθα να βάλωμεν αρχήν. 

Θεέ μου συγχώρεσε με ὅταν κλαίγομαι!

Σήμερα σὲ ἕνα λεωφορεῖο, εἴδα μία ὄμορφη κοπέλα μὲ χρυσαφένια μαλλιά. Τη ζήλεψα…Φαινόταν τόσο χαρούμενῃ…Καὶ εὐχήθηκα να ἤμουν καὶ ἐγὼ τόσο ὄμορφος. Ὅταν σηκώθηκε να κατέβει, τὴν εἴδα να περπατάει κουτσαίνοντας στο διάδρομο, εἶχε ἕνα ποδὶ καὶ περπατοῦσε μὲ δεκανίκι. Ἀλλὰ καθὼς περπατοῦσε…τὶ χαμόγελο!
Θεέ μου συγχώρεσε μὲ ὅταν κλαίγομαι ἐγὼ ἔχω δύο πόδια. Ὁ κόσμος εἶναι δικός μου.
Σταμάτησα να ἀγοράσω καραμέλες. Τὸ παιδί πού τις πουλοῦσε ἤταν τόσο χαριτωμένο. Μίλησα μαζὶ τοῦ καὶ ἤταν πολὺ χαρούμενο. Δεν εἶχε σημασία ἂν θὰ ἀργοῦσα στην δουλεία. Καὶ καθὼς ἔφευγα μου εἶπε: “Σᾶς εὐχαριστῶ. Εἶστε τόσο εὐγενικός. Μοῦ ἀρέσει να μιλὼ μὲ ἀνθρώπους σὰν ἐσάς. Βλέπετε…πρόσθεσε εἶμαι τυφλός”.
Θεέ μου συγχώρεσε μὲ ὅταν κλαίγομαι ἐγὼ ἔχω δύο μάτια .Ὁ κόσμος εἶναι δικός μου.
Ἀργότερα καθὼς περπατούσα στον δρόμο εἴδα ἕνα παιδὶ μὲ γαλανὰ μάτια. Στεκόταν καὶ κοίταζε τὰ ἄλλα παιδιά που ἔπαιζαν .Δεν ἤξερέ τι να κάνει. Σταμάτησα καὶ τοῦ εἶπα: “Γιατὶ δεν πᾶς να παίξεις κι ἐσὺ;”Τὸ παιδὶ συνέχισε να κοιτάζει μπροστὰ τοῦ χωρὶς να μιλήσει καὶ οὔτε κατάλαβα ὅτι δεν ἄκουγε.
Θεέ μου συγχώρεσε μὲ ὅταν κλαίγομαι ἐγὼ ἔχω ἀκούω .Ὁ κόσμος εἶναι δικός μου.
Μὲ πόδια να μὲ πηγαίνουν ὅπου θέλω, με μάτια για να βλέπω τὸ ἠλιοβασίλεμα μὲ αὐτιὰ για να ἀκούω τὰ πάντα .
Θεέ μου συγχώρεσε με ὅταν κλαίγομαι.Εἶμαι πραγματικὰ εὐλογημένος.
www.agiameteora.net

Η Ὀρθοδοξία μοναδική Κιβωτός τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.

Τοῦ Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ὅσοι ἐκ τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν κρατοῦν μέ συνέπεια τήν ὀρθόδοξη παράδοσή μας καί τό ἦθος τῆς ἐν Χριστῶ ἁγιοπνευματικῆς μας πολιτείας δέν θέτουν ποτέ στόν ἑαυτόν τους τό ἐρώτημα πού εἶναι καί ὁ τίτλος τοῦ παρόντος ἄρθρου μας. Πιστεύουν δηλαδή ἀκραδάντως, ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ ἀπ᾿ ἀρχῆς Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων καί πορεύονται ἀταλάντευτα γιά τήν πραγματοποίησι τοῦ ὑψίστου σκοποῦ, πού εἶναι ἡ ψυχική τους σωτηρία.

Ὑπάρχουν ὅμως καί ὀρθόδοξοι, μάλιστα διανοούμενοι καί ἐνίοτε μερικοί διδάσκαλοι τῆς θεολογίας, οἱ ὁποῖοι ἀμφισβητοῦν τήν μοναδικότητα αὐτή τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Πιστεύουν ὅτι, ἐπειδή τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι Θεός καί πανταχοῦ παρών, ἠμπορεῖ νά ἐπισκέπτεται καί νά χορηγῆ τήν Θεία Χάρι του καί σέ ἀνθρώπους, ἐκτός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὅμως, οὔτε καί ἐμεῖς ἀμφισβητοῦμε αὐτή τήν ἐλευθερία καί δρᾶσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί σέ μή ὀρθοδόξους καί ἀλλοθρήσκους ἀνθρώπους. Ἀλλωστε ποιός ἄνθρωπος ἠμπορεῖ νά ἐλέγξη ἤ νά κηδεμονεύση τό Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖον εἶναι Θεός; Δύναται, λοιπόν, νά πνεύση, σύμφωνα μέ τήν Ἁγία Γραφή, (Ἰωάν. 3,8) ὅπου καί ὅπως θέλει, στόν νοῦ καί στήν καρδιά ἑνός ἀνθρώπου, ἀλλά ὄχι διά νά τόν σώση, ἀλλά νά τόν...

Ο τρόπος με τον οποίο θα ξαναζήσουμε την υιότητα

Η περίοδος του Τριωδίου αποτελεί για τον άνθρωπο την αφορμή να αναζητήσει απαντήσεις σε μία μεγάλη πρόσκληση και, ταυτόχρονα, πρόκληση που του απευθύνει ο Θεός. Να ξαναγίνει ο άνθρωπος υιός, να ξαναβρεί πνευματικά την ιδιότητα του τέκνου απέναντι στο Θεό-Πατέρα και να επιστρέψει στην αρχική του οικογένεια που είναι η Εκκλησία.Οι πολλοί σήμερα εξακολουθούν να πιστεύουν εις Ένα Θεό. Παρά τον καταιγισμό αλλότριων προτύπων που μας περιβάλλουν, είναι δύσκολο να ξεριζωθεί από την καρδιά του ανθρώπου η πίστη. Η μεταφυσική αγωνία, οι αναμνήσεις από την παιδική ηλικία και την λαϊκή θρησκευτικότητα, οι μεγάλες εορτές, που σε πείσμα των καιρών, αποτελούν ορόσημα για τον ανθρώπινο χρόνο, ο πόνος και η αρρώστια, σημαντικές στιγμές στην ανθρώπινη ζωή όπως είναι η βάπτιση και ο γάμος, αλλά και ο θάνατος κάνουν τον κόσμο μας, όσο κι αν μέσα του δεν αναζητεί συνειδητά τον Θεό, εντούτοις να μην Τον απορρίπτει. Πάνω σ’ αυτή την μη αρνητική στάση χτίζει η Εκκλησία τις γέφυρές της με τον σύγχρονο άνθρωπο, μέσα από την προαίρεση εργάζεται ο Θεός την σωτηρία του κόσμου.

Το Τριώδιο είναι έτσι δομημένο, ώστε να καλεί τον κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως εποχής και κατάστασης, να στραφεί στον έσω κόσμο του.

Ὅσιος Παΐσιος, "Ὁ Φαρισαῖος ἔδειξε στὸν Χριστὸ ποῦ βρισκόταν ὁ Τελώνης!"

Οἱ πολὺ ἁμαρτωλοί, ἂν γνωρίσουν τὸν ἑαυτό τους, ἔχουν φυσιολογικὰ καὶ πολὺ ὑλικὸ γιὰ ταπείνωση. Ἡ κάθε πτώση εἶναι φυσικὰ πτώση, ἀλλὰ εἶναι καὶ ὑλικὸ γιὰ ταπείνωση καὶ προσευχή. Οἱ ἁμαρτίες, ἂν ἀξιοποιηθοῦν γιὰ ταπείνωση, εἶναι σὰν τὴν κοπριὰ πού ρίχνουμε στὰ φυτά. Γιατί νὰ μὴ χρησιμοποιήση λοιπὸν κανεὶς αὐτὸ τὸ ὑλικό, γιὰ νὰ λιπάνη τὸ χωράφι τῆς ψυχῆς του, γιὰ νὰ γίνη γόνιμο καὶ νὰ καρποφορήση; Ἕνας δηλαδὴ πού ἔχει κάνει μεγάλες ἁμαρτίες, ἂν αἰσθανθῆ πόσο ἔφταιξε καὶ πῆ: «δὲν πρέπει νὰ σηκώνω κεφάλι, νὰ βλέπω ἄνθρωπο», ἐπειδὴ ταπεινώνεται πολύ, δέχεται πολλὴ Χάρη, προχωρεῖ σταθερὰ καὶ μπορεῖ νὰ φθάση σὲ μεγάλα μέτρα. 

Ἐνῶ ἕνας πού δὲν ἔχει κάνει μεγάλες ἁμαρτίες, ἂν δὲν τοποθετηθῆ σωστά, ὥστε νὰ πῆ: «μὲ φύλαξε ὁ Θεὸς ἀπὸ τόσες κακοτοπιές• εἶμαι πολὺ ἀχάριστος, εἶμαι πιὸ ἁμαρτωλὸς ἀπὸ τὸν πιὸ ἁμαρτωλό», ὑστερεῖ πνευματικὰ ἀπὸ τὸν ἄλλον.

Θυμηθῆτε π.χ. τὸν Φαρισαῖο καὶ τὸν Τελώνη . Ὁ Φαρισαῖος εἶχε ἔργα, ἀλλὰ εἶχε καὶ ὑπερηφάνεια.

«Γιατί ἡ ἀρετή συνυφαίνεται ἀπό τά δύο, τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τήν προθυμία τοῦ ἀνθρώπου»

Ὅσιος Θεόδωρος Ἐδέσσης

  68. Κανένας ἀπό ἐμᾶς δέν μπορεῖ μέ τήν δική του δύναμη νά γλυτώσει ἀπό τίς μεθόδους καί τίς τέχνες τοῦ πονηροῦ, παρά μόνο μέ τήν ἀνίκητη δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Μάταια λοιπόν πλανιοῦνται ὅσοι ὑπερηφανεύονται καί φουσκώνουν διαφημίζοντας ὅτι μέ τίς ἀσκήσεις πού κάνουν καί μέ τό αὐτεξούσιό τους καταργοῦν τήν ἁμαρτία, ἡ ὁποία καταργεῖται μόνο μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, καθώς ἔχει νεκρωθεῖ διά τοῦ μυστηρίου τοῦ σταυροῦ. Γι᾿ αὐτό καί ὁ φωστήρας τῆς Ἐκκλησίας Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει ὅτι δέν ἀρκεῖ ἡ προθυμία τοῦ ἀνθρώπου, ἄν δέν δεχτεῖ καί τή βοήθεια τοῦ οὐρανοῦ.

Καί ὅτι πάλι, δέ θά κερδίσομε τίποτε ἀπό τήν Θεία βοήθεια, ἄν δέν ἔχομε προθυμία. Αὐτά τά δύο τά φανερώνουν ὁ Ἰούδας καί ὁ Πέτρος.Ὁ Ἰούδας ἄν καί εἶχε πολλή βοήθεια, δέν ὠφελήθηκε τίποτε, γιατί δέν θέλησε, οὔτε συνεισέφερε τή δική του προαίρεση καί προθυμία. Ὁ Πέτρος πάλι, ἄν καί εἶχε προθυμία, ἐπειδή δέ βοηθήθηκε, κατέπεσε. Γιατί ἡ ἀρετή συνυφαίνεται ἀπό τά δύο, τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τήν προθυμία τοῦ ἀνθρώπου. Γι᾿ αὐτό σᾶς παρακαλῶ, λέει, οὔτε νά ἀναθέσομε τό πᾶν στό Θεό κι ἐμεῖς νά κοιμόμαστε, οὔτε ὅταν ἔχομε προθυμία, νά νομίζομε ὅτι τό πᾶν τό κατορθώνομε μέ τούς δικούς μας κόπους.