Προφήτης Ζαχαρίας ο πατέρας του Τιμίου Προδρόμου (5 Σεπτεμβρίου)

 

                                              Θεῖον δι’ ἀμνὸν τοῦ Θεοῦ Ζαχαρίας,

Ὥσπερ τις ἀμνὸς σφάττεται ναοῦ μέσον.
Πέμπτῃ Ζαχαρίαν δαπέδῳ σφάξαν παρὰ νηοῦ.

Ο Προφήτης Ζαχαρίας ήταν Ιερεύς του Θεού, την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης. Κάποια φορά, κατά την διάρκεια της τελέσεως των ιερατικών του καθηκόντων, την ώρα που εισήλθε στον Ναό για να θυμιάση, τον επισκέφθηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ και του ανήγγειλε ότι η σύζυγός του Ελισάβετ θα γεννήση γιό και το όνομά του θα είναι Ιωάννης. Ο Ζαχαρίας δυσπίστησε, επειδή η Ελισάβετ ήταν στείρα και γριά και ο ίδιος ήταν προχωρημένης ηλικίας και γι αυτό ο Αρχάγγελος Γαβριήλ του είπε ότι θα μείνη άλαλος μέχρι να γεννηθή το παιδί, επειδή δεν επίστευσε στα λόγια του, τα οποία θα επαληθευθούν στον κατάλληλο καιρό.

Μετά την γέννηση του Τιμίου Προδρόμου λύθηκε ο γλώσσα του Προφήτη Ζαχαρία και ευλογούσε τον Θεό. Επίσης προφήτευσε ότι το παιδί θα ονομασθή Προφήτης του Υψίστου και θα προπορευθή για να ετοιμάση τας οδούς του Κυρίου.

Ο Προφήτης Ζαχαρίας είχε μαρτυρικό τέλος.

“Η πίστη θα κλονισθεί μέχρι τα θεμέλια. Τα επόμενα χρόνια, θα είναι τα τελευταία και ένδοξα…”

 

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνα

“Όσοι λένε την ευχή του Ιησού (Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με), αυτοί θα ξεπεράσουν όσα έρχονται με τη βοήθεια του Θεού… ”

Τα δεινά χρόνια πλησιάζουν. Όταν δούμε πολέμους και σεισμούς και διάφορα γεγονότα, εγγύς το τέλος. Περιμένουμε πολλά να μας συμβούν σύμφωνα με τις προφητείες των αγίων, εις τους εσχάτους χρόνους θα συμβούν μεγάλα γεγονότα. Και ο λόγος του Θεού και των αγίων είναι αλήθεια.

Το άθλημα, το οποίον περιμένουμε να δώσουμε είναι για την πίστι στην Θεανθρωπία του Ιησού, αφού βέβαια πιστεύουμε ότι ο Χριστός ήτο Θεός κι έγινε άνθρωπος κι ότι κατέβηκε στη γη, να δώση τη λύτρωσι και να διώξη το σκοτάδι της απιστίας και της αθεΐας. Κι εμείς σαν στρατιώτες του Χριστού μας, αφού αποτελούμε το στράτευμα του Χριστού, οφείλουμε να προετοιμαστούμε, να οπλισθούμε. Ένα κράτος, όταν αντιληφθή ότι κάποιο άλλο κράτος ετοιμάζει επίθεσι αρχίζει την προετοιμασία της άμυνας και της αντεπιθέσεως. Ούτω πως και εμείς. Και η προετοιμασία είναι γνωστή.

Να πιστεύουμε κατά πρώτον, ότι εάν έχουμε πίστι και ταπείνωσι..

Π. Αυγουστίνος Καντιώτης: «Το πιστεύω ακραδάντως, ότι στο τέλος θα νικήσει η Ορθοδοξία»

 

Ν’ ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας εναντίον του κακού

Η Εκκλησία μας σήμερα πολεμείται. Πολεμείται περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Και οι Χριστιανοί κοιμούνται.

Εγώ, λέει ο ψευτοχριστιανός, πάω στην εκκλησία, κάνω το σταυρό μου, προσκυνώ τις εικόνες ανάβω το κερί μου, ακούω, κοινωνώ, και τίποτα παραπάνω μέχρι εκεί σταματούν. Ενώ τώρα...

Όταν η Θεία Χάρις επισκέπτεται την ψυχή, την τέρπει και την θερμαίνει. Όταν απομακρύνεται, την γεμίζει ανησυχία και αδημονία.

 

Συνήθως απομακρύνεται για να την δοκιμάσει ή για να την τιμωρήσει για κάτι κακό που δέχθηκε και μολύνθηκε. Στην πρώτη περίπτωση επιστρέφει σύντομα, μόλις η ψυχή την αναζητήσει θερμά. Στην δεύτερη όμως δεν επιστρέφει, αν δεν προηγηθεί ειλικρινής μετάνοια και καθαρή εξομολόγηση».

«Η χάρις του Αγ. Πνεύματος είναι φωτιά. Η φωτιά διατηρείται με ξύλα. Ξύλα πνευματικά είναι η προσευχή…

Οι Άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω (4 Αυγούστου)

 Τὸν ἑπτάριθμον τιμῶ χορὸν Μαρτύρων,

                                            Δείξαντα Ἀνάστασιν νεκρῶν τῷ κόσμῳ

                                           Τῇ δὲ τετάρτῃ νεκροέγερτοι ξύνθανον ἑπτά.

Οι Άγιοι Επτά Παίδες, τα ονόματα των οποίων είναι: Μαξιμιλιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Αντωνίνος (ή Ιωάννης), Κωνσταντίνος και Εξακουστοδιανός, έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου (249 – 251 μ.Χ.).

Όταν ξέσπασαν απηνείς διωγμοί κατά των Χριστιανών, οι επτά παίδες μοίρασαν την περιουσία τους στους πτωχούς, εγκατέλειψαν την πόλη και κρύφτηκαν σε μία σπηλιά μέχρι να τελειώσει ο διωγμός.

Έτσι δεν θα αναγκάζονταν να αρνηθούν την πίστη τους.

Όταν όμως αντιλήφθηκαν ότι οι διώκτες τους πλησίαζαν στο καταφύγιό τους,

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

 π. Δημητρίου Μπόκου

Η τάση του ανθρώπου είναι πάντα ανοδική. Είναι αυτός που βάζει στόχους, που κοιτάζει προς τα άνω, που θέλει να ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά. Πάνω στη βαθειά αυτή επιθυμία του πάτησε ο διάβολος και του πρότεινε: Γίνε θεός. Αλλά με τις δικές σου δυνάμεις, με τον δικό σου ιδιαίτερο τρόπο. Κόψε τις εξαρτήσεις σου από άλλους, μην περιμένεις από τρίτους τίποτε και κυρίως από τον Θεό. Και ο άνθρωπος εύκολα γοητεύτηκε απ’ την προοπτική να γίνει μεγάλος, ανεξάρτητος, χωρίς αφεντικά. Αυτό ήταν το προπατορικό αμάρτημα. Ο πόθος για αυτοθέωση.

Έκτοτε δεν σταμάτησε ποτέ να προσπαθεί για αναβάθμιση. Να σπάσει το φράγμα των περιορισμών. Να ξεπεράσει τα όριά του. Να μεταμορφωθεί σε κάτι ανώτερο. Νιώθει το πεπερασμένο των δυνατοτήτων του σαν κέλυφος στενό που τον φυλακίζει και τον κάνει να ασφυκτιά. Πάντοτε εύρισκε έδαφος μέσα του οτιδήποτε μπορούσε να διευρύνει τους ορίζοντές του. Η φαντασία του δεν σταμάτησε να εξάπτεται από τις προοπτικές που υπόσχονται έξοδο από τα περιορισμένα πεδία δραστηριοποίησής του. Πάντα τον μάγευαν ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος, τον γοήτευαν ήρωες, γίγαντες, ημίθεοι, τιτάνες, υπεράνθρωποι. Στην εποχή μας η τεχνολογία τον βοήθησε να φτιάξει μια ιδιαίτερα θελκτική εικονική πραγματικότητα, όπου δρουν όντα με εξαιρετικές ικανότητες, Σούπερμαν, Άιρον Μαν, Κάπταιν Αμέρικα, Σπάιντερ Μαν κ.λ π., ή, σε συνδυασμό με την τεχνητή νοημοσύνη, άνθρωποι-μηχανές (σάιμποργκ), Ρόμποκοπ, εξολοθρευτές.Παράλληλα η επιστήμη έδωσε στον άνθρωπο...

Ο Στέφανος, που στεφανώνοντας τον Βασιλέα στεφανώθηκε.

 

Ο Στέφανος, το πολύανθο της πίστεως κλωνάρι, το μοσχομυρωδάτο της αγάπης ρόδο, το αμάραντο άνθος της ελπίδος, της χάριτος το λουλουδιασμένο βλαστάρι, της αιωνίου αμπέλου το κατάφορτο κλήμα, ο μελιστάλαχτος καρπός της αθανασίας.

Ο Στέφανος, το παρακλάδι του Σταυρωθέντος που στα Ουράνια φθάνει, που γεμάτος από κάθε καλό έργο και λόγο αποτέλεσε ακατάλυτο πύργο της ομολογίας και ασάλευτο οχύρωμα της υπομονής.
Ο Στέφανος, ο σταυροφόρος αήττητος στρατιώτης της εγκράτειας και της ευσέβειας, ο έμψυχος στρατηλάτης, ο θαρραλέος ρήτορας, κατά των Χριστοκτόνων.
Λέει λοιπόν η Γραφή ότι ο Στέφανος ήταν...