…εκεί που με ένα τριμμένο κομποσχοίνι «μετακινούνται και όρη»

 

Τι να γράψει κάποιος για τον Άγιο Παΐσιο που δεν έχει γραφτεί; Τι να πει κάποιος γι’ αυτόν τον τιτάνα του Πνεύματος που δεν έχει ειπωθεί; Τι τιμές να του αποδώσει που δεν έχουν αποδοθεί;

Η Εκκλησία τιμά στις 12 Ιουλίου, τη μνήμη του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, ίσως του μεγαλύτερου Αγίου που ο Θεός χάρισε στο ανθρώπινο γένος τον 20^ο αιώνα, και σίγουρα ένας από τους μεγαλύτερους Αγίους όλων των εποχών.

Αυτό το Πνευματικό άστρο Θείας Χάριτος ακτινοβόλησε τις ζωές μας όσο βρισκόταν εν ζωή, άλλα και μετά την κοίμηση του, συνέχισε να λούζει με -όχι λιγότερο- φως την ανθρωπότητα έως και σήμερα. Είναι σαν να μην έφυγε ποτέ από δίπλα μας. Και όντως δεν έφυγε ποτέ.

Η ευλογημένη Παναγούδα στο Άγιο Όρος, εκείνο το ταπεινό κελάκι που ακούμπησαν τις πληγιασμένες ψυχές τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων, εκεί που «οφθαλμοί ανεώχθησαν», εκεί που ζωές άλλαξαν σε μια στιγμή, εκεί που ζεστά δάκρυα μετανοίας πότισαν τη γη, εκεί που ταξίδεψαν υπερφίαλοι «φαρισαίοι» και γύρισαν πίσω ταπεινοί «τελώνες», εκεί που βρήκαν συγχώρεση και στήριγμα θαλλασοπνιγμένοι της γης, εκεί που περπάτησαν κεκοιμημένοι άγιοι και συνομίλησαν με τον Γέροντα, εκεί στέκει ακόμα αυτός ο αγιασμένος τόπος ως και σήμερα, ως ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα του περιβολιού της Παναγίας.

Εκεί ανάμεσα στους κομμένους κορμούς που κάθονταν οι κουρασμένοι σωματικά και ψυχικά προσκυνητές για να αναπαυτούν ακούγοντας λόγους από το χαριτόβρυτο στόμα του, εκεί «περπατά» ακόμα ο Άγιος Παίσιος.

Και εκεί στον ταπεινό τάφο του,

"Άναψε το φως στο υπόγειο..."(Περί λογισμών)

 

Ποιος από εμάς δεν έχει πνιγεί μέσα σε μια σκέψη κι ένα λογισμό που επιμένει να τρυπάει το μυαλό μας; Κι ενώ προσπαθείς να τον διώξεις, φωνάζεις στον Θεό, αλλάζεις θέμα συζήτησης, στάση σώματος, και ζητάς να φύγει μέσα από το κεφάλι σου, εκείνος περισσότερο κυριεύει την ύπαρξη σου, σκοτεινιάζει την ψυχή και πολλές φορές την απελπίζει. 

Ο Διάβολος δεν μπορεί να φτιάξει ένα πειρασμό από το μηδέν, διότι δεν είναι δημιουργικό πνεύμα αλλά καταστροφικό. Μόνο την καταστροφή σπέρνει και αγαπά να βλέπει. Γι’ αυτό έλεγε ο Άγιος Παίσιος ότι, παίρνει υλικό από το υπάρχον που είναι μέσα μας. Τον ευαίσθητο τον κάνει πιο ευαίσθητο, τον ενοχικό πιο ενοχικό, τον αναίσθητο ακόμη πιο σκληρό κ.ο.κ. Στην πραγματικότητα δηλαδή, χρησιμοποιεί τις υπάρχουσες ψυχικές και πνευματικές καταστάσεις μας, τα τραύμα και πληγές μας. 

 

Οπότε όσο περισσότερο έχουμε ατακτοποίητο το υπόγειο της ψυχής μας, τόσους περισσότερους και δυσκολότερος λογισμούς έχουμε. Ποια είναι η λύση,

Πως είναι η σωστή εξομολόγηση και πότε ο Χριστός μας συγχωρεί

 

Άγιος Πορφύριος

Δεν φτάνει αυτό που κάνεις, εξομολόγηση δεν είναι μόνο να πηγαίνεις στον πνευματικό και να λες τις αμαρτίες σου.

"Συναντώντας τον Χριστό στην καθημερινότητα μας"

 

Ο Χριστός καλεί τους πρώτους μαθητές του, τον Πέτρο και τον αδελφό του Ανδρέα. Αλήθεια που τους βρίσκει όταν τους απευθύνει την πρόσκληση να τον ακολουθήσουν; Μέσα στην καθημερινότητα τους. Στο ψάρεμα, στην δουλειά τους, σε αυτό που ήταν η καθημερινή ζωή τους. Εκεί τους συναντά ο Χριστός εκεί ζητάει να συναντήσει κι εμάς. 

 

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι για να συναντήσουμε τον Χριστό δεν χρειάζεται να φύγουμε ή να κρυφτούμε από αυτό που είμαστε, ζούμε ή κάνουμε. Ο Θεός έρχεται να μας βρει στην ρουτίνα μας, στην επαναληψιμότητα της καθημερινότητα μας. Εμείς τι πιστεύουμε; Ότι αποκλείεται να συναντήσουμε, να κοινωνήσουμε και να γευτούμε την εμπειρία του Θεού στο σπίτι ή την δουλειά μας. Με το σύζυγο ή τα παιδιά μας, με τους φίλους και δικούς μας ανθρώπους. Πρέπει να πάμε σε κάποιο μοναστήρι ή σε προσκύνημα, πάντως όχι εκεί που καθημερινά αμαρτάνουμε, λανθάνουμε, νευριάζουμε, μαλώνουμε, πέφτουμε και σηκωνόμαστε. 

 

Θυμάμαι τώρα κάποιους ανθρώπους που ντρέπονται να έχουν εικονίσματα στην κρεβατοκάμαρα τους γιατί εκεί λέει αλλάζουν μένουν γυμνοί ή κάνουν σεξ. Πόση ενοχή κουβαλάμε για το σώμα μας και τις λειτουργίες του, πόση ενοχή απέναντι στην ανθρώπινη φύση και πραγματικότητα. Αλήθεια ντρεπόμαστε γι αυτό που δημιούργησε ο ίδιος ο Θεός, αυτό δεν είναι άραγε βλασφημία; 

Άγιος Υάκινθος ο κουβικουλάριος (θαλαμηπόλος) (3 Ιουλίου)

 

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας καὶ ἔζησε στὰ χρόνια του αὐτοκράτορα Τραϊανοῦ (98 – 117).

Ἦταν ἄνθρωπος μὲ ἐξαιρετικὴ συμπεριφορὰ καὶ διετέλεσε κουβικουλάριος τοῦ αὐτοκράτορα. Διεκπεραίωνε τὰ καθήκοντά του μέσα στὸ παλάτι κατὰ τὸν καλύτερο τρόπο. Ἦταν προσεκτικὸς καὶ δὲν μολύνθηκε ἀπὸ τὴ χλιδὴ τῶν ἀνακτόρων. Ἡ ψυχή του ὁλόκληρη ἦταν δοσμένη στὸν Σωτῆρα Χριστό.

Γι’ αὐτό, ὅταν ὁ Τραϊανὸς διέταξε διωγμὸ κατὰ τῶν χριστιανῶν, ὁ Ὑάκινθος δὲν δίστασε νὰ ὁμολογήσει μπροστὰ στὸν αὐτοκράτορα ὅτι εἶναι χριστιανός. Ὁ Τραϊανὸς ἐξεπλάγη καὶ τοῦ εἶπε ὅτι εἶναι ἀχάριστος, γιὰ τὴν ἐμπιστοσύνη καὶ τὴν ὑπόληψη ποὺ τοῦ πρόσφερε τὸ παλάτι. Τότε ὁ Ὑάκινθος μὲ ψυχικὴ ἄνεση ἀπάντησε:

" όταν οι δαίμονες παιδεύονται από την ΧΑΡΗ ΤΗΣ την λένε Κλαψιάρα" π. Σάββας Αχιλλέως - ΕΜΕΙΣ σήμερα την μεγαλύνομεν ως ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΡΙΑ

 

ΠΡΙΝ ΚΑΙΡΟΥΣ ο ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ π. Σάββας Αχιλλέως δίχως να δει αυτό το ΕΚΤΑΚΤΟ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΟ ΘΕΟΣΗΜΕΙΟ της ΔΑΚΡΥΡΡΟΗΣ της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΡΙΑΣ μας, που βλέπει όλος ο πλανήτης σήμερα μέσω του διαδικτύου,  το ερμηνεύει μέσα από τον ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΟ ΛΟΓΟ της καρδιάς του.

( ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ) 

 " χύνει ΔΑΚΡΥΑ ατελείωτα εις τον ΥΙΟΝ ΤΗΣ" 

" δεν σταματά να κλαίει " 

" για αυτό  οι δαίμονες όταν  παιδεύονται από την ΧΑΡΗ της ΠΑΝΑΓΙΑΣ μας την ονομάζουν  Κλαψιάρα"

" να η Κλαψιάρα που έρχεται και πάλι και αλλοίμονο μας" 

" ναι αδελφοί μου κλαίει η ΠΑΝΑΓΙΑ μας για ποίον λόγον; επειδή ευρίσκεται εις τοιαύτην δόξα;" 

Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι Ανάργυροι (1 Ιουλίου)

  

 

Τα αδέρφια Κοσμάς και Δαμιανός, οι οποίοι έζησαν την εποχή που αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Καρίνος, ήταν γιατροί στο επάγγελμα και παρείχαν ιάσεις σε όλους όσους είχαν ανάγκη, και για αντάλλαγμα δεν έπαιρναν χρήματα, αλλά το μόνο πού ζητούσαν ήταν να πιστεύσουν στον Χριστό.

Κάποιοι όμως καλοθελητές διέβαλαν τους αγίους στον αυτοκράτορα και του είπαν ότι οι θεραπείες και τα θαύματα που επιτελούσαν τα έκαναν με μαγικές τέχνες. Τότε οι Άγιοι Ανάργυροι επειδή δεν ήθελαν να πάνε άλλους αντί αυτών στον αυτοκράτορα, προσήλθαν μόνοι τους ενώπιον του και ο Καρίνος προσπάθησε να τους μεταπείσει να αρνηθούν τον Χριστό.