Ανάσταση και Αναστημένοι...

Ανάσταση σημαίνει να μπορώ να σ’ αγκαλιάζω δίχως ο θάνατος να τρυπώνει από τις χαραμάδες των χεριών μου. 
Ανάσταση σημαίνει το φιλί να πάρει και πάλι την γεύση που είχε πριν την προδοσία. 
Ανάσταση σημαίνει να μην έχουν ρυτίδες οι αντοχές και οι ελπίδες μου, τα βράδια να μπορώ να πω καληνύχτα δίχως να φοβάμαι τις απώλειες που θα φέρει το ξημέρωμα. 
Ανάσταση σημαίνει το παιδί από το Αφρίν να δει ξανά δίχως αίμα το βαθύ γαλάζιο του ουρανού. Κι το κορίτσι της γειτονιά μας, που η αρρώστια καθήλωσε στο αναπηρικό καρότσι και στο κρεβάτι του πόνου, να ζήσει την μέρα της ολικής αποκαθήλωσης και την μετοχή στην γιορτή της ζωής.
Ανάσταση σημαίνει...

Διψά ο Χριστός – Μεγάλη Παρασκευή

Ομιλία του (†) Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

«Μετά τούτο ειδώς ό Ιησούς ότι πάντα ήδη τετέλεσται, ίνα τελειωθή ή γραφή, λέγει Διψώ» (Ίωάν. 19,28)

Ο Κύριος μας σήμερα βρίσκεται πάνω στο σταυρό. Ή φύσις πάσχει. Ή γη βυθίζεται στο σκοτάδι, φορεί τα μαύρα. Τα βράχια σείονται, το καταπέτασμα του ναού σχίζεται. Οι άγγελοι πενθούν και λένε στους ανθρώπους• Κλάψτε κ’ εσείς για το Χριστό.

Πέντε ώρες έμεινε πάνω στο ξύλο του σταυρού ό Κύριος. Απερίγραπτο το μαρτύριο του. Άλλα και την ώρα του πόνου δεν έχασε τη διαύγεια του. Φίλοι και εχθροί, όλοι πέρασαν από τη σκέψη του. Όλους τους θυμήθηκε με μια αγάπη άπειρη.

Θυμήθηκε την Παναγία Μητέρα και την εμπιστεύθηκε στον Ιωάννη με το «Ιδού ή μήτηρ σου» (Ίωάν. 19,27). Θυμήθηκε και τους σταυρωτάς και είπε το «Πάτερ, άφες αυτοίς• ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23,34).

Άλλ’ ή ώρα του θανάτου πλησιάζει. Ή ζωή του Χριστού λειώνει σαν το κερί. Οι σταυρωτοί βλέπουν την αγωνία και με σαδισμό επιχαίρουν για τα παθήματα του. Τότε ό Χριστός ανοίγει τα χείλη και λέει• «Διψώ» (Ίωάν. 19,29).

Αυτό το λόγο θέλησα να λάβω ως θέμα. Ελάτε να τον μελετήσουμε. Ζητώ τη βοήθεια του Εσταυρωμένου και τη δική σας προσοχή. Χριστέ, βοήθησε με Χριστιανοί, προσέξτε με.

Η Θεία Κοινωνία του Ιούδα και η δική μας σωστή προετοιμασία

Αδελφοί μου, «να με μιμείσθε λέγει ο Κύριος».

Ο πρώτος να είναι έσχατος και ο Δεσπότης να είναι ο διακονών. Δηλαδή να Τον μιμηθούμε όσο είναι δυνατόν περισσότερο στην ταπείνωση.

Τα κηρύγματα νομίζω ότι δεν χρειάζονται, διότι όλη η Εκκλησιαστική υμνολογία είναι ένα κήρυγμα πολύ δυνατό, που αν κανένας το προσέχει λέξη προς λέξη και ειδικότερα αυτοί που έχουν και δίπλα λίγο τη μετάφραση, συγκλονίζονται από όλα όσα μας διδάσκει η Εκκλησιαστική μας υμνολογία, σήμερα βέβαια, για την προδοσία του Ιούδα.

Σε κάποιο σημείο ο κανόνας, αν δεν απατώμαι στον τελευταίο ειρμό, μας μιλάει για μια «ξενία δεσποτική και αθανάτου τραπέζης εν υπερώω τόπω». Αλήθεια αυτή η «δεσποτική ξενία» ποια μπορεί να είναι;

Τέσσερα πράγματα μας τόνισε σήμερα η Εκκλησία μας ότι γιορτάζουμε σήμερα και μέχρι αύριο το μεσημέρι.

"Ξέχασε τὶς ξένες ἁμαρτίες, γιὰ νὰ ξεχάσει καὶ ὁ Κύριος τὶς δικές σου"

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Ξέχασε, λοιπόν, τὶς ξένες ἁμαρτίες, γιὰ νὰ ξεχάσει καὶ ὁ Κύριος τὶς δικές σου. Γιατί ἂν πεῖς, «Τιμώρησε τὸν ἐχθρό μου», ἔκλεισες τὸ στόμα σου. Ἔχασε πιὰ ἡ γλώσσα σου τὸ δικαίωμα νὰ μιλάει στὸ Θεό. Πρῶτα-πρῶτα ἐπειδὴ ἐξαρχῆς Τὸν παρόργισες, κι ὑστέρα ἐπειδὴ ζητᾶς πράγματα ποὺ εἶναι ἀντίθετα στὸν ἴδιο τὸ χαρακτήρα τῆς προσευχῆς. Ἀφοῦ, δηλαδή, προσέρχεσαι γιὰ νὰ ζητήσεις συγχώρηση ἁμαρτημάτων, πῶς μιλᾶς γιὰ τιμωρία; Τὸ ἀντίθετο ἔπρεπε νὰ κάνεις, νὰ παρακαλᾶς γιὰ τοὺς ἄλλους, ὥστε στὴ συνέχεια νὰ παρακαλέσεις μὲ παρρησία καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό σου. Ἂν προσευχηθεῖς γιὰ τοὺς συνανθρώπους σου, τὰ πέτυχες ὅλα, ἔστω κι ἂν... 

«Δεν θα πάω ξανά στην εκκλησία!» (Διδακτική ιστορία)

*Καταπληκτική διδακτική ιστορία! Αξίζει να αφιερώσετε 2 λεπτά από τον χρόνο σας και να την διαβάσετε!

Νεαρός μίλησε στον ιερέα και είπε:

«Δεν θα πάω ξανά στην εκκλησία!»

Ο ιερέας ρώτησε:

«Γιατί;»

Ο νεαρός απάντησε:

ΑΓΡΥΠΝΕΙΤΕ…! Λυχνάρια και μανουάλια αναμμένα να γίνουμε, αδελφοί μου, και να φωτίζουμε μέσα στο σκοτάδι του κόσμου

Αυγουστίνος Καντιώτης: Αγρυπνείτε! (Σχόλια στην παραβολή των δέκα παρθένων)

Διανύουμε,αγαπητοί μου, την αγία και Μεγάλη Εβδομάδα. Αν όλες οι ημέρες οι ώρες και τα λεπτά του χρόνου πρέπη να φέρουν τη σφραγίδα της αγιότητος, πολύ περισσότερο η εβδομάδα αυτή. Όλα τώρα πρέπει να είνε άγια. Η σκέψι μας, η καρδιά μας,η θέλησί μας, η γλώσσα μας, όλη η υπαρξί μας να είνε στο Χριστό 100%.

Αυτή την εβδομάδα δεν επιτρέπεται καμμιά αμαρτία.Η αμαρτία είνε κατακριτέα οποιαδήποτε ημέρα• αλλά αν γίνεται τη Μεγάλη Εβδομάδα,είνε φρικτή. Άλλο ν αμαρτάνῃ κανείς την καθημερινή, και άλλο την Κυριακή και τη Μεγάλη Παρασκευή.

Δεν είναι πολύς καιρός που κάποιος Χριστιανός ήρθε και μου είπε•

Στὴν ἁγία ἑορτὴ τῶν Βαΐων

 Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

«Ἔξι ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὸ Πάσχα πῆγε ὁ Ἰησοῦς στὴ Βηθανία, ὅπου ἦταν ὁ Λάζαρος», στὸν οἶκο τῆς Μαρίας καὶ τῆς Μάρθας, «καὶ τοῦ παρατέθηκε δεῖπνο ἀπὸ αὐτούς»· ἡ Μάρθα ὑπηρετοῦσε καὶ ὁ Λάζαρος ἔτρωγε. Καὶ αὐτὸ ἦταν ἀπόδειξη τῆς ἀληθινῆς ἀναστάσεως, τὸ ὅτι μετὰ ἀπὸ πολλὲς ἡμέρες καὶ ζοῦσε καὶ ἔτρωγε. Ἄρα εἶναι φανερό, ὅτι τὸ γεῦμα γινόταν στὴν οἰκία τῆς Μάρθας· δέχονται δηλαδὴ τὸν Ἰησοῦ ἐπειδὴ ἦταν φίλοι καὶ ἀγαπώνταν ἀπὸ αὐτόν. Κάποιοι ὅμως λένε, ὅτι αὐτὸ γινόταν σὲ ξένη οἰκία. 

Ἡ Μαρία ὑπηρετοῦσε γιατί ἦταν μαθήτρια. Πάλι αὔτη ἐδῶ ἐπιτελεῖ πνευματικότερη διακονία· δὲν διακονοῦσε ὅμως σὰν πρὸς καλεσμένο, οὔτε ἦταν κοινὴ ἡ ὑπηρεσία της, ἀλλὰ σ’ αὐτὸν μόνο παρεῖχε τὴν τιμή, καὶ ἀπέδιδε αὐτήν, ὄχι ὡς πρὸς ἄνθρωπο, ἀλλ’ ὡς πρὸς Θεό. Γιατί γι’ αὐτὸ ἔχυσε μύρο καὶ τὸ σκούπισε μὲ τὰ μαλλιὰ τῆς κεφαλῆς της, πράγματα ποὺ ἔδειχναν, ὅτι ἡ ὑπόληψή της πρὸς αὐτὸν δὲν ἦταν τέτοια, τέτοια ποὺ τοῦ ἀπέδιδαν οἱ πολλοί. Ἀλλὰ τὴν ἐπετίμησε ὁ Ἰούδας μὲ πρόσχημα δῆθεν τὴν εὐλάβεια. Τί λέγει λοιπὸν ὁ Χριστός; «Ἄφησε τὴν· αὐτὸ τὸ ἔκανε...